1991: De muziek van het niets

De Clercq pendelt inmiddels op en neer naar Londen en Antwerpen, net als andere vooruitstrevende platenzaken op zoek naar parels. Oude bioscoop The RoXY theatre leek Peter Giele en Arjen Schrama de perfecte broedplaats voor aanstormend talent en uitzinnig publiek. De Clercq draait er op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag. Woensdag is het aan Joost van Bellen om bezoekers op te zwepen. Joost, toen al gekarakteriseerd door zijn verfrissende eclecticisme, was de ideale aanvulling op de house-avonden van Eddy.

De wens die ten grondslag ligt aan de RoXY gaat in vervulling en het pand wordt gekocht. Niet alleen worden er platen getapt, ook waant de bezoeker zich in één groot kunstwerk door het gebruik van duurzame en kostbare materialen. Ruim een jaar duurt de verbouwing, waar Van Bellen zelfs persoonlijk aan heeft meegeholpen.

Hoge drempels en lage entree
De opening van 2 augustus 1987 valt tegen. Amsterdam blijkt nog niet klaar te zijn voor house. Hoe konden Engeland en België dan wel zo enthousiast reageren? Nieuw directeur Hans Kuipers legt De Clercq strikte afspraken op. Weg met de nieuwe muziek, maar een mix van MTV-materiaal. De entree werd verlaagd, maar de drempel bleef hoog en de verwachte bezoekersaantallen bleven uit.

Van Bellen kijkt toe hoe De Clercq, zijn inspiratiebron, het aanpakt. Joost ligt wel goed bij de directie, waarschijnlijk doordat hij minder belang heeft bij de zakelijke aspecten van de RoXY. Daarnaast trok hij behoorlijk wat excentriekelingen naar binnen met zijn stijl op de woensdagen.

Toch blijft de RoXY vechten tegen de ondergang, terwijl Eddy stug volhoudt door house te blijven draaien. Ook Van Bellen levert in: voor zijn woensdagavond wordt slechts 200 euro gebudgetteerd. De benodigdheden? Flyers, personeel, aankleding, hijzelf. Bijna onmogelijk.

De emotionele, kleurrijke finale van eind jaren 80
De transitie komt. Na de donkere eerste helft van de jaren tachtig trekt de economie aan, Mandela komt vrij en het Nederlands elftal wordt Europees kampioen. Een emotionele, kleurrijke finale van een tijdperk, die er weer voor zorgde dat het toerisme aantrok en goederen geconsumeerd konden worden.

Neonkleuren verschijnen samen met felle decors en psychedelische kleding. Ritme dringt door in de hoofden van mensen. We dansen, we voelen ons high. Feest, drugs, welvaart en hedonisme: house werd de ideale muziek, bij voorkeur in combinatie met xtc.

Acid house werd omschreven als terreur. Van Bellen herinnert zich de oorlogsverklaring van de media nog maar al te goed. Toch beaamt hij dat house inhoudsloos is. Muziek van niks. Het gevoel wordt gecreëerd door het publiek. Dat gebeurt collectief, dus er ontstaat een sterk effect.

De RoXY krijgt te maken met lange rijen. Punkers, krakers en kakkers kruipen onder hun steen vandaan en verbroederen in clubs. Ook uitgaanders uit andere landen komen naar Amsterdam. Nederland was dé plek waar voor het eerst in Europa housemuziek werd gedraaid.

Bron: Boek ‘Dutch Dance, 25 jaar dance in Nederland’. Dance-journalist en –docent Mark van Bergen, auteur van dit eerste, bekroonde overzichtswerk over dance in Nederland, support het House of DJ’s, ook vanuit zijn danceplatform Our House.

  • 1988: Intro

    De jaren 80 laten een verpletterende indruk achter en Amsterdam vestigt zichzelf. Mensen genieten van clubs, dans, genres en verschillende genotmiddelen.

    Het is 1988 en magisch Amsterdam staat bol van de muziekstromingen. Waar Chicago, New York en Detroit misschien voorlopers zijn op de housemuziek zoals we deze vandaag kennen, smaakt ook de Nederlandse hoofdstad op dit moment al naar meer.
  • 1991: De muziek van het niets

    Betovering wordt gevolgd door avontuur. In 1991 opent de RoXY haar deuren, waar Joost van Bellen zijn eerste platen draait voor bar weinig geld.

    De Clercq pendelt inmiddels op en neer naar Londen en Antwerpen, net als andere vooruitstrevende platenzaken op zoek naar parels.